Anne Pieter, 12 maart 2011
Verenigde Staten , South Dakota 14°

Najaar en Winter South Dakota

Hier dan eindelijk na een halfjaar weer de belevenissen van mij vanuit South Dakota,...



Najaar/herfst 2010

Nadat we de laatste snede Alfalfa ( laatste snede gras) hadden geoogst was het tijd om de hakselaar klaar te maken voor de maisoogst !..
Dus werd de graspick up gewisselt voor de maisbek. Dit was een 3 rijer (voor achter de trekker).

Rond 10 september wou de buurman (Scott) die ongeveer 4 km verderop woont beginnen met haishakselen. Ze helpen Scott elk jaar met maishakselen. Hij heeft een Vleesveebedrijf (Beef-farm). Scott had zelf een 2 rijige maishakselaar achter de trekker. Dus werd rond de 30 hectare waar Scott hulp voor nodig had met 2 maishakselaars gedaan. De 2 vrachtwagens van Russell (mijn baas) werden gebruikt voor het vervoeren van de mais. In het land blaasden de hakselaars de mais eerst in een grote dumpwagen, wanneer de dumpwagens vol waren reden we de vrachtwagens ernaast en konden we het binnen enkele seconden overdumpen in de vrachtwagen en vervoeren naar de boerderij.
Via de mobiele radio dit zijn praatbakjes konden we contact houden metelkaar, zo wisten we waar we een nieuwe lading konden halen en bij welke hakselaar we moesten zijn.
Nadat bij Scott de maisoogst klaar was moesten we ongeveer een week wachten op beter weer want het regende geregeld. Ik denk rond 15 september begonnen we met onze eigen maisoogst. Van alle hectares mais (zo'n 150 hectare) moest een deel als snijmais geoogst worden en een deel als high moisture corn dit noemen wij CCM. Voor de CCM konden we dus nog wel een maand wachten of langer. Maar om de mais als snijmais te oogsten en in een kuilbult te
rijden konden we wel beginnen. Om alle snijmais in een grote kuilbult te rijden gebruikten we de twee vrachtwagen weer ik reed meestal op een vrachtwagen en Lucas reed op de andere vrachtwagen. Russell zat op de Case MX 210 met maishakselaar. En Adam reed de maiskuil in met behulp van de grote kniktrekker met schuifbord. Het voeren van al de melkkoeien en het jongvee wat ik ook geregeld deed was nu als taak voor de jongen uit Uzbekistan. Dus dan konden wij mooi door gaan met het binnenhalen van de mais. Na een dikke week aan en af rijden met de vrachtwagen, soms haalde ik wel bijna 50 ladingen op een dag zat er zo'n 2000 ton in de kuilbult. Het was een leuke ervaring om de maisoogst zo een keer mee te maken. Zonder al te veel problemen konden we net voor de regen de maiskuil met man en macht toedekken. Een bult van zo'n 20 meter breed en rond de 150 meter lang.

Enkele weken later konden we beginnen te Combinen, de maiskorrels waren droog genoeg om als CCM te oogsten. Russell bestuurde de Combine en ik moest soms met de trekker en een groot dumpwagen erachter bijrijden. Dan kon de Combine de maiskorrels in de grote dumpwagen spuiten en kon ik de vrachtwagen weer vullen. Op de boerderij vlakbij de sleufsilo hakselden we de maiskorrels fijn en maakten we er een bult van. Dit was erg veel werk en soms hield de machine die de mais plette er ook wel eens mee op. Toen er genoeg mais was fijngehakselt werden de laatste hectares mais als gehele maiskorrels in een silo gevijzeld waarin de korrelmais gedroogd kon worden. Deze korrelmais kan dan later nog geplet worden. Maar ook werd deze korrelmais vaak verkocht als er genoeg voer was.
Na de korrelmaisoogst waren er nog wat sojabonen te combinen maar dit was maar een hectare of 20. Deze sojabonen werden verkocht.
Toen de drukke tijd wat om was ben ik nog naar de staat Wisconsin afgereisd wat ten oosten ligt van South Dakota. Hier heb ik in de stad Madison de werelds grootste Koe-Expo bezocht. Dit was zo'n 6 uur rijden maar zeker de moeite waard. Deze Koe-Expo show was de hele week maar ik ben 3 dagen geweest. Ik had afgesproken met 2 nederlandse jongens die in Texas werkten. Zei wouden ook de Koe-Expo show bezoeken en dus heb ik met hun daar de show bekeken. Deze show was echt prachtig om te zien en dus een keer mee te maken.

Winter

In november begon de wind meer te waaien en werd het steeds kouder, nadat we nog een paar dagen wat mest over het land hadden gesproeit was het meeste landwerk gedaan. Al in het begin van december begon de echte winter en viel er de eerste sneeuw, rond de 10 cm. Dus moesten we aardig wat sneeuw ruimen op de boerderij. Voor de rest voerde ik vaak de melkoeien, voorzag ik het jongvee en de close-up koeien van stro en deed werk in de stal met de koeien, zoals : verse koeien checken, koeien verplaatsen, koeien insemineren enz.
In december vroor het eigenlijk elke dag flink, de temperatuur was meestal zo'n -10 tot soms wel -20. Dus altijd wanten aan, goed wat kleding aan en een paar goede thermolaarzen aan. Rond de kerst kregen we nog meer sneeuw zo'n 20 tot 30 cm. Omdat er genoeg machines zoals een verreiker een shovel en een Bobcat met sneeuwblazer aanwezig zijn op de boerderij was de meeste sneeuw ook binnen enkele uren weer geruimd.
Maar op oudjaarsavond begon het weer te sneeuwen en konden we niet van de boederij af om naar de bar toe in het dorp waar we zo nu en dan wel eens naar toe gingen. Dus dan samen met de andere stagelopers in ons huis maar de nodige biertjes drinken, dit was ook heel gezellig.
In januari waaide het meestal flink en werd het zo nu en dan nog wat kouder, het koudst was een keer zo'n -30 graden Celsius. Maar met voldoende kleren aan was dit nog wel te doen, alleen als je geen wanten droeg of mijn wanten waren nat dan konden mijn handen er wel af vriezen, dan merkte je pas hoe koud het echt was. Ook waren de trekkers voorzien van een goede verwarming wat ook wel hielp. De meeste machines die we gebruikten voor het voeren en dergelijken werden in een verwarmde loods gezet gedurende nacht.

De laatste paar weken is het minder koud en is het overdag soms net boven het vriespunt en 's nachts vriest het ligt. Vorige week had ik nog een paar dagen vrij gekregen en ben ik met de auto naar het Westen van South Dakota gereisd hier heb de Black Hills bezocht. Dit is een gebergte wat erg mooi is om te bekijken. De grootste reden om hier naar toe te gaan was om het Rotsgebergte te bekijken waarin zich de 4 gezichten van de Presidenten van Amerika zijn te zien. Dit is genaamd Mount Rushmore. Dit is een monument als het ware, dit was erg mooi om zo een keer te zien.
Diezelfde dag heb ik ook nog een groot rotsgebergte bekeken waar gewerkt wordt aan 's werelds grootste standbeeld/monument dit is genaamd Crazy Horse. Het is een man die op een paard zit. Dit standbeeld is zeer groot en erg veel werk om dit rotsgebergte uit te caven. Al meer dan een eeuw geleden zijn ze hiermee begonnen en het is nog niet klaar. Maar het kan zijn dat de komende 20 of 30 jaar het toch een keer af zal zijn. In iedergeval dit was wel bijzonder om zo een keer te bekijken.
Na een kleine vakantietrip hierin South Dakota is het dan ook alweer maart. Na een jaar wat omvloog en wat voor mij een hele goede werk/leer-ervaring was en ook de nodige zeer mooie vakanties betekent het nog enkele dagen en dan zal ik weer naar het hopelijk iets warmere Friesland afreizen!

Tot zover eerst mijn verhaal,... want ik zal mijn tas in pakken!.



See you in a little bit greets from Anne Pieter

Verras Anne Pieter in Verenigde Staten met een belletje via HalloBuitenland.nl